Περί Ελληνικής Κοσμοθεάσεως, Μάθημα 3.

    Σύνοψις του τρίτου μαθήματος,

του Καθηγητού Φυσικών Επιστημών Δ. Μαλασπίνα, στην αίθουσα του Ομίλου Ευβουλία, υπό της Φιλολόγου Τούλας Αντύπα.

Θέμα: Οἱ ἔννοιες, τὰ θεμέλια τῆς Ἐπιστήμης τοῦ Πνεύματος!

    Για να αρχίσουμε να κατανοούμε την Ελληνική Κοσμοθέαση θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι αυτή στηρίζεται σε κάτι που συνδέεται με το θείο πεδίο και είναι τριαδικό, καθώς «το παν εν τρισί ωρίσθη», κατά τον Αριστοτέλη.

Αυτή η πρότασις αποδεικνύεται τόσον με τα μαθηματικά, όσον και με την φυσική.

   Τα τρία στοιχεία της Ελληνικής Κοσμοθεάσεως είναι οι τρεις παραδόσεις, Εωνική, Ιωνική και Αωνική ή δωρική, με τις οποίες έχουν άρρηκτη συγγένεια, αντιστοίχως οι τρεις μεγάλοι μύστες-φιλόσοφοι Πλάτων, Σωκράτης και Αριστοτέλης.

    Ο Πλάτων ασχολείται με το απόλυτο θείο, την αποκάλυψη της καθαρής θεάσεως των Ιδεών. 

Με τη σειρά του ο Σωκράτης ασχολείται με την Πολιτεία Δικαίου, υποδεικνύοντας την οδό προς την εφαρμοσμένη Αρετή που είναι η Δικαιοσύνη και η οποία συνδυάζεται με τον απολλώνιο τρίποδα του Ωραίου, του Αληθούς και του Δικαίου.

Ο Αριστοτέλης υπήρξε φυσικός φιλόσοφος και ερευνούσε τη φύση του παντός και ό,τι διαπίστωνε το εφήρμοζε στην πράξη.

    Μπορούμε και εμείς, όσο και εάν τούτο μας φαίνεται αδύνατον, να γνωρίσουμε τα πάντα.  «Είμαι επαΐων εις τα του Έρωτος», έλεγε ο Σωκράτης.

Εισερχόμενοι στην θεία επενέργεια, αντιλαμβανόμεθα, με αυτόν τον τρόπο, όλα όσα αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε.

Αποπειρώμεθα να προσεγγίσουμε την Ελληνική Κοσμοθέαση δια της προσπαθείας να κατανοήσουμε τον Μυθικό λόγο, τον Ιερό λόγο.

Ο Μυθικός λόγος, δεν είναι παραμύθι. Ανάγεται στην εποχή των θεών, εκεί από όπου ξεκινούν τα πάντα.

    Τα μαθηματικά είναι με τέτοιον τρόπο φτιαγμένα ώστε να εκφράζονται με πράξεις. Η διαδικασία της πράξεως ονομάζεται αλγόριθμος και έχει λογική νομοτέλεια. Αυτό το γίγνεσθαι της φυσικής νομοτέλειας το είδε (και το οίδε) η αριστοτέλειος λογική, στην οποία από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει προστεθεί ούτε μια τελεία.

Ουσιαστικά πρόκειται για αξιώματα που δομούν ένα οικοδόμημα.  Για παράδειγμα, όταν ο Λομπατσέφκι δόμησε την γεωμετρία του (αργότερα αναγνωρίστηκε ως η γεωμετρία του μακρόκοσμου) τότε, στην εποχή του, δεν είχε καμμία εφαρμογή.  Όταν όμως προχώρησαν οι έρευνες της αστροφυσικής αποδείχθηκε ότι ισχύει στ’ άλλα πεδία.

Με την μέθοδο της διαλεκτικής και της μαιευτικής, με τον ορθό λόγο, μπορεί κανείς να ερευνήσει αν κάτι που έχει συλλάβει στον νου του είναι αληθές ή όχι.

   Αυτή τη στιγμή καλούμεθα να κάνουμε αποκατάσταση των πραγμάτων με δύο τρόπους: με την Τέχνη του διδασκάλου της ανθρωπότητος Σωκράτους και με την Τέχνη της καθάρσεως (Ασκληπιός, Ιπποκράτης, Αριστοτέλης στην «Ποιητική» του).

    Με τη σειρά της, η κάθαρση έχει δύο σκέλη: την Κάθαρση του Νοητικού με την αποκατάσταση των εννοιών και την Κάθαρση της ψυχής με την φροντίδα των Συναισθημάτων.

Με αυτόν τον τρόπο αλλάζει η ποιότητά τους και η ψυχή αποκαθαίρεται με τη Γνώση, με το απολλώνιο φως, που φέρνει σε εμάς μια ιδιαίτερη ακτίς του Λόγου, η οποία ονομάζεται Απόλλων.

    Εκφραζόμαστε μέσω του λόγου.

Η ομιλία που βεβαιούται είναι λόγος και τότε δυνάμεθα τα πάντα.

Η ψυχή δεν έχει λογική, είναι αιθερίας φύσεως (η αρχή του παντός, ο αιθήρ), έχει όμως την ικανότητα να συλλαμβάνει και να αισθάνεται. Ό,τι αισθανόμαστε , μέσω του νευρικού μας συστήματος γίνεται αντιληπτό και σωματικά.

    Οι θείες ενέργειες, το αντικείμενο των Μυστηρίων, δεν χάνονται!

Συνεπώς τα αρχαία Μυστήρια, δεν χάθηκαν!

Βρίσκονται στην ψυχή μας –στην όντως ψυχή μας, όχι στον ψυχισμό μας, στο οντολογικό Είναι μας!

Το θέμα είναι πώς θα προσεγγίσουμε, το βίωμα αυτών και συνακολούθως την Γνώση αυτών, πώς θα πατάξουμε τα μιάσματα, τα αρνητικά συναισθήματα,  ψυχοσωματικά και διανοητικά, ώστε να έρθουν, να εμφανιστούν, τα ρεύματα του θείου υπαρξιακού μας κόσμου. Αυτή είναι η αληθής ψυχή μας!

Τούλα Αντύπα Φιλόλογος.

Αθήναι, 13/2-2015, Έκτη.

Εκτενέστερα δες στο Link: Οἱ ἔννοιες. Μάθημα 3ον.

© Copyright Δ. Μαλασπίνας.

Δὲν ἐπιτρέπεται οὔτε κἂν ἡ περιορισμένη ἀντιγραφὴ

καὶ χρῆσις τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ τῆς παρούσης ἱστοσελίδος, παρὰ μόνον

διὰ ἰδιωτικὴν - ἀτομικὴν χρῆσιν, ὑπὸ τὴν ῥητὴν Ὑποχρέωσιν καὶ πάλιν 

τοῦ ἐνεργοῦντος, νὰ ἀναφέρῃ τὸν Συγγραφέα,

καθώς καὶ τὴν πηγὴν προελεύσεως, ὡς ὁ νόμος ὁρίζει.